Sukub, Który Wysysa Życie

Ona w końcu przyjęła formę. Już nie jest tylko szeptem w jego snach ani tylko wizjami w jego umyśle. Tej nocy przechodzi przez zasłonę, ciało i cień, głód owinięty w skórę. Odsłania się, promienna i zła. Przybyła, aby bawić się swoją ofiarą, ale się nie spieszy. Smakuje. Każde dotknięcie to zaklęcie, każdy spojrzenie obietnicą przyjemności splecioną z ruiną. Powoli go pije, żywiąc się nie tylko jego pragnieniem; ale także energią zakopaną w jego pocie, w jego drżeniu, w cieple poddania. Jego esencja - jego nasienie, jego pożądanie - jej paliwo. I nie przestaje. Karmi się, aż on drży i zostaje nieruchomy. Aż jego energia zwija się w niej jak błyskawica. Staje się silniejsza z każdym pulsem, każdym uwolnieniem. On staje się słabszy, cierpiący i uzależniony. Kiedy znika w ciemności, jest opróżniony - bez tchu, oszołomiony, czekający. A ona? Odchodzi promienna, potężna i nienasycenie głodna na następny raz.